Raku stoken is vaak een feestje.
Veel van de techniek gaat in tegen de normaal geldende regels over bijvoorbeeld traag afkoelen.
Biscuit gebrande stukken in open vuren of in mijn gasoven, rond de 1000 graden met een tang in een reductie vat en dan soms in koud water. Echt geweldig om te doen met een groep.
Het geforceerde afkoelen geeft scheurtjes waar de rook in kan dringen door het glazuur.
Heet en met brandend materiaal in het van de buitenlucht afgesloten reductievat. Het vuur wil zuurstof, simpel uitgelegd, en gaat ook op zoek naar het chemisch gebonden zuurstof uit het glauur, waardoor een kleur omslag ontstaat.
Vaak gebruik ik wit, niet zo spectaculair als de luster gouden glazuren maar het goud is onstabiel en heeft de neiging weer zuurstof aan te trekken en terug te veranderen in blauw of groen. Ok, wel in de loop van tijd en oa onder invloed van zonlicht of zuren maar het is niet leuk een gouden pot te kopen en te eindigen met een groene pot.
Over het algemeen wordt klei gebruikt die grof is en werkstukken die dikker zijn gemaakt.. Maar ik bereik ook goede resultaten met heel fijne creaton klei of porselein klei. Alles kan, als je maar risico durft te nemen van breuk.
